Zorba!

Pencereden dışarıyı izliyorum öylece.

Ansızın bir güvercin kondu pencereye...

Nasıl da ürkek ve tedirgin...

Sonra deminden beri bakıp bakıp düşündüğüm çınar ağacının çıplak dallarına uçup kondu.

Yapraklarına veda etmiş çınar ağacında da belli ki kendini güvende hissetmiyor.

Zira tedirgin tedirgin daldan dala uçup konuyor.

Güvercinin tedirginliği, görüştüğüm çocuğunun tedirginliğini andırıyor.

Endişe ve korku, çocuğun bakışlarının ardında göz bebeklerinin ortasında şekillenip şekillenip duruyordu.

İkircikli bir ruh hali ile yutkunarak ifade ediyordu kendini...

Okulda hiç bir zaman beni hiç bir oyuna almıyorlar...

"Dışlıyorlar beni" diye de ekledi...

Anlaşılan akran zorbalığına maruz kalıyor.

Peki,  akran zorbalığı nedir?

Akran zorbalığı, bir veya birkaç kişinin düzenli ve sürekli olarak her fırsatta kendilerine kurban seçtikleri kişiyi dövmeleri, dalga geçmeleri, dışlamaları, tahkir ve tehdit etmeleridir.

Dolayısıyla akran zorbalığı, sessiz bir çığlıktır.

Tek kelime ile kabustur.

Korktuğunu ifade edememektir.

Yutkunup yutkunup içine atmaktır.

Ansızın dalıp gitmektir.

Tırnaklarını yemeye başlamaktır.

Susmaktır.

Okula gitmek, istememektir.

Hayattan soğuyup küsmektir.

Yaşama hevesini, sevincini yitirmektir.

İşte böylece ders dinlemek, ders çalışmak artık akran zorbalığına maruz kalan çocuğun mevzusu olmaktan çıkar.

En acısı da çocuğun yaşadığı sorunun altındaki sebebi öğrenmek yerine, "Ders çalışmıyor" diye üzerine gitmektir.

Daha da acı olan, okulda ve evde onun yaşadığı sorunu görmek yerine, onun sessizliğini "Efendi çocuktur" diye kendilerince onure ettiklerini sanmaktır.

Ya da bazı sorumsuz öğretmenlerin onu hepten görmezden gelmektir.

Akran zorbalığına maruz kalan bir çocuğun güvercin ruhlu olmaması hiç mümkün mü?

Zorba bir toplumda maalesef herkesin kafasının gerisinde kendisinden zayıf ve kendisinden olmayana zorbalık yapma düşüncesi ve paradigması çok yaygın...

Bu paradigmanın bedelini toplum olarak çok ağır ödüyoruz.

Zira güçlülerin ve zorbaların daha eşit olduğu bir toplumda haksızlığa sınır çizilmiyor.

İşte maalesef zorbalığın "üstünlük" olduğu algısının egemen olduğu bir toplumda çocuklar, çocukluklarından, kadınlar canlarından oluyor.

Kısacası insanlar mağduriyetin her halini yaşıyorlar.

Vaziyet böyle olunca, ruhuna korku işlenen çocuklar, özgüvenlerini yitirerek "güvercin ruhlu" oluyorlar.

Sadece özgüvenlerini yitirmiyorlar...

Korku ve kaygının esiri oluyorlar...

Son olarak anne babalar, nasıl ki çocuklarına hırsızlık yapmamaları, yalan konuşmamaları gerektiğini anlatıyorlarsa  zorbacı olmamalarını da anlatmaları elzemdir.

Mehmet Şah Marhan
Eğitimci Sosyolog
@msahmarhan

Dikkat!

Yorum yapabilmek için üye girşi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz hemen üye olun.

Üye Girişi Üye Ol