VAH EMİNE BULUT! VAH GÜZEL ÇOCUKLARIMIZ!

Kızımızı üniversiteye kayıt ettireceğiz. Türkiye'nin en eski vakıf üniversitelerinden birinin kayıt salonundayız. Güzel, ferah, temiz, rahat bir salon 200 - 300 civarı öğrenci ve veli var. Sürekli gelen giden oluyor. 7-8 kayıt masada görevliler sürekli öğrenci kayıdı yapıyorlar. Salonda her yerden görülebilen bir yerde güzel bir tanıtım standı açılmış. Standta güler yüzlü, sevimli, güven veren dört öğrenci, önlerinde de kocaman yazılarla,

Danışma,

Kulüplerimiz,

Rehberlik ve Psikolojik Danışmanlık,

Akran öğrenci mentorluğu yazıyor .

Çok hoşuma gitti.

Kızıma, gidip tanışmasını, bilgi almasını, özellikle akran öğrenci mentorluğununun kendisine faydalı olabileceğini önerdim.

"İstemiyorum" dedi.

Şaşırdım...

Nedenini sordum.

"İstemiyorum işte" dedi.

Eşim kızımıza hisettirmemeye çalışarak “uzatma, istemiyor işte” anlamında işaretler etti.

Bir zaman sonra kayıt için gelen bir başka babanın da oğluna, benim gibi akran öğrenci mentorluğu konusunda bilgi alması konusunda öneride bulunduğunu duydum.

Onun çocuğu da aynı benim kızım gibi, “istemiyorum” dedi.

Baba benim gibi hemen susmadı, bayağı ısrar etti.

Ben de merakla ve sabırsızlıkla sonucu bekliyorum. 

Olmadı…

Baba başaramadı.

Sinirlendi, ailenin yanından ayrıldı, başka bir yere gitti.

Daha sonra zaman zaman bir araya geldiklerinde hal ve hareketlerinden tartıştıklarını, çocuğun konuşmak istemediğini babanın sinirli tavırlarının dinmediğini gördüm.

Üzüldüm.

...

Saat 16.00 civarı kayıt işlemimizi bitirdik.

Biz kayıt salonundan çıkana kadar biraz uzunca bir masada, önlerinde kocaman yazılarla,

Danışma,

Kulüplerimiz,

Rehberlik ve Psikolojik Danışmanlık,

Akran öğrenci mentorluğu

yazan dört güler yüzlü öğrencinin bulunduğu masaya hiçbir öğrenci gitmemişti.

Alıntı: ‎Hüseyin Aktaş‎ 

Dikkat!

Yorum yapabilmek için üye girşi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz hemen üye olun.

Üye Girişi Üye Ol