YÜREĞİME DOKUNAN ÖĞRETMEN

YÜREĞİME DOKUNAN ÖĞRETMEN-2-

Öğretmenliğimin ilk yılı... Okulu ve öğrencileri tanıma çabası içerisindeyim. Okulda, sorunun kaynağı olmadığı halde sorunun kendisi imiş gibi görünen çok öğrenci vardı. Bu öğrencilerin arasında nerdeyse bütün okulun nefret ettiği ve hiçbir öğretmenin sevmediği bir öğrenci vardı: Umut. 12 yaşında, oldukça hareketli ve hırçın bir çocuktu Umut. Dersteki tuhaf ve anlamlandıramadığım yaramazlıkları nedeniyle sınıf öğretmeniyle görüştüm. Öğretmeni beni bekliyordu sanki... Durumu kendisine anlatınca ilk tepkisi şu oldu:
-Hocam, ben Umut'tan umudumu çoktan kestim!
-Neden hocam?
- Okuldan kaçar, arkadaşlarına şiddet uygular, derslerine hiç çalışmaz ve sigara içer! Her şey var bu çocukta! Sırf onun yüzünden bütün okul huzursuz!
-Peki ne yaptınız hocam?
-Ah hocam ah! Ne yapmadık ki? Önce düzelir umuduyla ben konuştum. Sanki ters etki yaptı..daha da kötü oldu. Durumu idareye bildirdim. Ailesiyle görüştük. Onlara ne dil döktüm bilemezsiniz! Ama düzelmedi.
-Üzüldüm hocam.
-Hocam üzülmeyin zaten adam olacağı yok onun!
-Şimdi ne yapmayı düşünüyorsunuz?
-Hocam ne yapsak fayda etmez. Bundan adam olmaz!
-Peki hocam, teşekkür ederim.
-Ben teşekkür ederim.
Bu kısır tartışmadan bir sonuç çıkmayacağından emindim...
Sonraki dersin bitiminde bir öğrencimi Umut'u çağırması için gönderdim. Gözleri kısık, sesi boğuk bir şekilde sohbet ettik biraz:
-Hocam beni çağırmışsınız.
-Evet Umut. Gel konuşalım biraz.
-Dinliyorum hocam.
-Bak Umut, dersimde çok hareketli ve heyecanlısın. Bu durumda arkadaşlarının dikkati dağılabilir. 
-Biliyorum hocam.
-Ama bunun güzel bir yönü de var!
Gözleri parlamıştı bir an!
-Nedir hocam?
-Bu enerjini derse aktaralım, ne dersin?
-Hocam ben ders çalışmam ki!
-Neden Umut?
-Kimse beni anlamıyor ve sevmiyor!
-Ben seni anlıyorum ve seviyorum.
Utanmıştı..başını öne eğdi ve konuştu:
-Teşekkür ederim hocam.
-Bu arada zil çaldı galiba. Hadi bakalım derse geçelim.
Derste dikatimi çeken ilk şey şuydu: Biraz önce sınıf öğretmeninin anlattığı Umut değil de bambaşka bir Umut vardı karşımda sanki..umudumun kaynağı Umut... Derste iken tahtadaki bir soru için parmak kaldırdığını gördüm bir an..tahtaya davet ettim. Çözerken çok zorlandı ama ipuçları ile sonuca ulaştı ve minik bir tebessüm oluştu yüzünde! Aman Allah'ım, dünyalar benim olmuştu o an! Bu ilk adımı asla unutamam!
Sonraki günlerde Umut'ta olumlu yönde değişimler oldu. Bütün derslere çalışmaya başlamış olan Umut, sınıfının gözdesi olmuştu. İlk dönem hiç kitap okumayan Umut, şimdilerde biri kişisel gelişim diğeri tarihi roman olan iki kitabı her zaman yanında taşıyıp fırsat buldukça okuyordu. Bütün kötü alışkanlıkları terk etmişti artık... 'Bu çocuktan adam olmaz' dedikleri Umut'um, bütün okulun umudu olmuştu...

Öğretmen; sorun değil çözüm odaklı olan, yaşama umudu ve azmi eğittiği öğrencileri olan, her anını öğrencilerinin geleceğini daha güzel kılabilme adına değerlendiren, vatanına ve milletine özü ile bağlı, bütün insanlığı kucaklayan insandır.
Öğretmenlerim ve öğretmen arkadaşlarım! Bugün öğretmen olun..bugün bir yüreğe dokunun..bugün öğretmen olun...

Mahmud KARAKAŞ

ŞANLIURFA

Dikkat!

Yorum yapabilmek için üye girşi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz hemen üye olun.

Üye Girişi Üye Ol

banner14

banner13